✍️ Γράφει ο Θεοδόσης Παρασκευόπουλος*
Τα τελευταία χρόνια τίθεται το ερώτημα σχετικά με το γιατί γιορτάζουμε την έναρξη του Πολέμου 1940 στις 28 Οκτωβρίου και όχι τη λήξη του με την απελευθέρωση της Ελλάδας από την τριπλή κατοχή.
Το ερώτημα αυτό τίθεται, κυρίως, από το ΚΚΕ και την αριστερά, γενικώς, και αναπαράγεται από πολλούς του χώρου αυτού.
Στο τελευταίο φύλλο, μάλιστα, και η αγαπημένη Εδεσσαϊκή αναρωτήθηκε σχετικά, μπλέκοντας σε αυτό και τον σημερινό Πρωθυπουργό μας με ένα παραπλανητικό λογικό άλμα!!!
Οι αριστεροί, λοιπόν, ισχυρίζονται ότι η επέτειος επιλέχθηκε επίτηδες, ώστε να μειωθεί η συνεισφορά του ΚΚΕ στην περίοδο της κατοχής και να μην θυμόμαστε ότι την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη την απελευθέρωσε ο ΕΛΑΣ.
Ας θέσω, λοιπόν, και γω στο διάλογο που γίνεται και στην δική μας, μικρή κοινωνία, τη δική μου γνώμη. Υπάρχουν κατά την άποψή μου δύο βασικοί λόγοι.
Ο σημαντικότερος ήταν η ενότητα του ελληνικού λαού και η εθνική ομοψυχία που δείξαμε την περίοδο εκείνη. Το ΟΧΙ που ειπώθηκε από τον Πρωθυπουργό Μεταξά ήταν ένα βροντερό ΟΧΙ από την ψυχή του Ελληνικού λαού και ακούστηκε σε όλο τον κόσμο. Ο λαός ήταν προετοιμασμένος, ήξερε, το περίμενε και όταν έγινε η επίθεση από την Ιταλία, δεν λιποψύχησε κανείς. Ήταν τόση μεγάλη η δίψα για ελευθερία, που γρήγορα οι Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις, με τη σθεναρή στήριξη όλου του λαού, κατάφεραν να νικήσουν έναν αντίπαλο που φαινόταν ισχυρότερος και αήττητος. Έτσι έγινε η εθνική εποποιία του 1940 στα βουνά της Πίνδου, που μας γεμίζει ακόμη υπερηφάνεια και αισιοδοξία.
Όλα τα παραπάνω το ΚΚΕ δεν θέλει να τα θυμόμαστε. Πρώτον γιατί την εποχή εκείνη ήταν ένα μικρό περιθωριακό κόμμα, πειθήνιο όργανο της Ρωσίας, σύμμαχος των ΝΑΖΙ, και θεωρούσε τον πόλεμο ιμπεριαλιστικό και κατακτητικό. Ζητούσε μάλιστα την παρέμβαση της Σοβιετικής Ένωσης για να επιτευχθεί ελληνοϊταλική ειρήνη. Δεύτερον το ΟΧΙ το είπε ο Μεταξάς, ένας αντικομμουνιστής πολιτικός, που παρ’ όλη τη συμπάθειά του προς τη Γερμανία, δε δίστασε ποτέ να προετοιμάσει όλη την κοινωνία για εκείνο τον πόλεμο. Τρίτον, τον πόλεμο τον κέρδισε ο Ελληνικός Στρατός, τον οποίο “υπεραγαπά” το ΚΚΕ, καθώς από αυτόν γνώρισε την ήττα του στον εμφύλιο.
Τέλος, η εθνική ομοψυχία τρομάζει το ΚΚΕ, καθώς θεωρεί ότι ο μόνος τρόπος για να πάρει την εξουσία είναι μόνο όταν τη βρει μια κοινωνία διαλυμένη και μέσα από το χάος να πετύχει την επανάστασή του. Είναι κάτι που και σήμερα αποτελεί επίσημη πολιτική αυτού του κόμματος, δεν το κρύβουν, το ομολογούν εντελώς κυνικά, όπως η πρώην υπουργός του ΣΥΡΙΖΑ Αχτσιόγλου με τη φράση της “Η κανονικότητα δεν είναι ποτέ ευκαιρία για την Αριστερά”.
Όλα τα παραπάνω είναι γνωστά, όπως γνωστή είναι και η προσπάθεια, τα προηγούμενα χρόνια, να λοιδορηθεί η συγκεκριμένη επέτειος στη Θεσσαλονίκη στη Νέα Φιλαδέλφεια και αλλού με γελοίες παραστάσεις αριστερών ακτιβιστών.
Ο δεύτερος βασικός λόγος ήταν ότι το τέλος του πολέμου βρήκε την ελληνική κοινωνία διαλυμένη και διχασμένη. Η εθνική ομοψυχία είχε πάει περίπατο. Οι λόγοι ήταν πολλοί. Η ελληνική κοινωνία ήταν ακέφαλη, καθώς Ελληνική Κυβέρνηση, Ένοπλες Δυνάμεις και χιλιάδες αντιστασιακοί είχαν μεταβεί στην Αφρική για να συνεχίσουν τον αγώνα εναντίον του Άξονα.
Δεύτερον το ΚΚΕ, αντί να πολεμά τους ΝΑΖΙ, εξολόθρευσε όλες τις άλλες αντιστασιακές οργανώσεις, δολοφόνησε πολλούς πολιτικούς του αντιπάλους, ξεκίνησε το εγκληματικό παιδομάζωμα και ειδικά εδώ στη Βόρειο Ελλάδα έκαναν ακόμη χειρότερα πράγματα. Έδειξαν ανοχή σε Βουλγάρικες ομάδες που δρούσαν στην περιοχή της Κεντρικής Μακεδονίας, και ιδιαίτερα στην περιοχή μας, την ίδια ώρα που πολεμούσαν εναντίον Ελλήνων και αφήναν τους Γερμανούς κατακτητές να φύγουν ανεμπόδιστα. Κατάφεραν και το ακατόρθωτο· στις 15 Σεπτεμβρίου 1944, ο ΕΛΑΣ παρέλασε μαζί με τον Βουλγάρικο Στρατό στη Χρυσούπολη για να τιμήσει την απελευθέρωση της από τον μέχρι πρότινος Βουλγαρικό Στρατό Κατοχής!!!
Καταλαβαίνουμε όλοι, λοιπόν, ότι χάριν της εθνικής ομοψυχίας και της τάσης μας να θυμόμαστε τα καλά και να ξεχνάμε τα άσχημα, επιλέχθηκε η έναρξη και όχι το τέλος του πολέμου.
*Σάκης Παρασκευόπουλος
Απόστρατος Αξιωματικός Π.Α.
. . .
✍️ Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην έντυπη εφημερίδα “εδεσσαϊκή” Ν. Πέλλας
