Περπατάω στο δρόμο, χωρίς να σκέφτομαι τίποτα, ανούσιες σκέψεις, απ’ αυτές που κάνουμε, όταν είμαστε μόνοι. Από την αντίθετη πλευρά, έρχεται μια κυρία, άγνωστη, η οποία για να μη με πλησιάσει, κατέβηκε από το πεζοδρόμιο, γελάω κάτω από τη μάσκα μου (την οποία δεν φοράω για λόγους υγείας, αλλά γιατί δε θα ήθελα να μου επιβληθεί πρόστιμο των τριακοσίων ευρώ, άλλωστε δε νομίζω ότι περπατώντας εντελώς μόνη μου κινδυνεύει κανείς). Μου φαίνεται όχι απλά αστείο, πιο πολύ τραγικό, πως έχουμε καταντήσει να φοβόμαστε τις ανθρώπινες σχέσεις, να αγχωνόμαστε, όταν θα φτερνιστεί ο διπλανός μας και ο τρόπος με τον οποίο θα δείχνουμε με το δάχτυλο όσους έχουν νοσήσει από τον COVID-19.
Δούλευα το καλοκαίρι σα σερβιτόρα σε ένα καφέ στην Χαλκιδική και μέχρι να τελειώσει και ο Αύγουστος είχα κουραστεί ψυχικά από τον κόσμο. Εκφράσεις όπως «Καθάρισε μου την καρέκλα δύο φορές και φόρα γάντια, όταν θα σερβίρεις τον καφέ μου», τις άκουγα, τουλάχιστον, μια φορά τη μέρα, κόσμο που έφερνε σε τσάντες πιάτα και μαχαιροπίρουνα από το σπίτι, για να μην ακουμπήσουν τα σερβίτσια του μαγαζιού. Ακόμα, κόσμος που έκανε φασαρία σε περίπτωση που την ώρα που καθόμουν, στο διάλειμμά μου, κατέβαζα τη μάσκα μου.
Δέχομαι το φόβο που έχει ο καθένας μας, τόσο για τον εαυτό του αλλά ακόμη πιο πολύ για τα συγγενικά του πρόσωπα, δέχομαι την φράση «προσέχω για να έχω», όμως δε δέχομαι την παράκρουση. Βλέποντας, λοιπόν, όλη την κατάσταση, απορώ τι μέλλον μπορώ να έχω; Θα πρέπει να μάθω να φοβάμαι; Θα πρέπει να έχω στο πίσω μέρος του μυαλού μου, πάντα, ότι ίσως ο συνάνθρωπός μου που κάθεται στο δίπλα τραπέζι ενός καφέ, μπορεί να είναι φορέας του COVID;
Έτσι όπως θα θεωρήσω «ανεύθυνο» κάποιον που παρουσιάζει συμπτώματα και δεν προσέχει (ακόμα και μια απλή ίωση να είναι), έτσι ακριβώς αρνούμαι να αποκαλέσω τους ανθρώπους που απλά είναι περισσότερο καχύποπτοι για όλη την κατάσταση, συνωμοσιολόγους, αρνητές κ.ο.κ.
Τέλος, θα ήθελα να υπενθυμίσω σε όσους το ξεχνάνε ότι ναι μεν περνάμε μια περίοδο πανδημίας και πρέπει να προστατευτούμε, αλλά όχι και να χάσουμε το μυαλό μας. Δε θα αλλάξει κάτι, αν δεν δούμε ειδήσεις μια μέρα και δε μάθουμε τον αριθμό των κρουσμάτων. Μπορούμε αντί να βλέπουμε με ποιον ακριβώς τρόπο θα προσβάλλουμε τον μπροστινό μας στην τράπεζα, επειδή δεν φοράει μάσκα, να κοιτάξουμε να καλυτερέψουμε τους εαυτούς μας, να είμαστε θετικοί και αισιόδοξοι και ίσως τότε όλα να περάσουν με πιο ήπιο τρόπο.
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: το παραπάνω κείμενο δεν έχει σκοπό να θίξει ουδεμία ομάδα ανθρώπων, με οποιαδήποτε άποψη περί του θέματος. Αφορά καθαρά μικρά καθημερινά περιστατικά στις ζωές όλων, που κάποια στιγμή εύχομαι να τις θυμόμαστε και να αναστενάζουμε από ανακούφιση που επιτέλους, πέρασε!
* Αρθρο της Χριστίνας Ρωσσικοπούλου / Εδεσσα