Πριν λίγες μέρες, στο 6ο Εδεσσαϊκό Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους, ο νεαρός Εδεσσαίος κινηματογραφιστής, Βαγγέλης Πετσίβας, μας παρουσίασε την πρώτη πειραματική του ταινία τρόμου “The Anguished Man”.
Μαθητής του Αλέξανδρου Στουγιαννίδη, στη σχολή “heart in the city” ετοιμάζεται, φέτος, ν’ ανοίξει τα φτερά του και στόχο έχει … να “προσγειωθεί” στη Σχολή Καλών Τεχνών, όνειρο ζωής, που θέλει όσο τίποτα άλλο, φέτος, να εκπληρώσει.
Η ταινία του εντυπωσίασε το πολυπληθές κοινό, που βρέθηκε στο θερινό κινηματογράφο, και τα σχόλια που άκουσε από φίλους και γνωστούς ήταν δεκάδες, όλα κολακευτικά και ενθαρρυντικά.
“Τους άρεσε πολύ η ταινία μου. Αν και υπήρχαν κάποια πράγματα, που θα μπορούσα να είχα διορθώσει. Κάποια περιττά στοιχεία. Οπως, για παράδειγμα, δεν ήταν αναγκαίες κάποιες σκηνές.” δήλωσε στην “εδεσσαϊκή”, χαρούμενος για όλα τα σχόλια, θετικά – αρνητικά, δηλώνοντας “Δέχομαι την κριτική, γιατί η κριτική βοηθά τον άλλο να βελτιωθεί.
Αυτό ισχύει για όλα, και για τη ζωγραφική. Και φυσικά εννοείται πως θα δεχθώ την κριτική.
Καταλαβαίνω, όταν είναι μια κριτική, για να διορθωθώ και φυσικά τις δέχομαι όλες. Δεν κλείνω τ’ αυτιά μου στις κριτικές και εδώ είμαι, για να συζητήσουμε τα πάντα. Για παράδειγμα, ν’ αλλάξω κάτι, να διορθώσω κάτι.”
Ο Βαγγέλης είναι ένα χαρούμενο αισιόδοξο παιδί, κατασταλαγμένο, θέτει συγκεκριμένους στόχους και αφού τους υλοποιεί, καταγράφει τους επόμενους.
Και μπορεί να μην τον τρομάζουν … οι ταινίες τρόμου, ο μοναδικός φόβος του, όπως μας εξομολογείται, είναι … ο χρόνος.
“Αυτό που με αγχώνει να σας πω την αλήθεια είναι ο χρόνος. Ωρες ώρες πιστεύω ότι δε μου φτάνει. Κάποιες στιγμές κάθομαι και σκέφτομαι πως περνάει γρήγορα ο χρόνος και δε θα προλάβω να κάνω τα πράγματα που θέλω τώρα. Και θα φθάσω, κάποια στιγμή, σε μια ηλικία, που θα θέλω να τα κάνω και θα λέω “πέρασε”.
Αυτό είναι που με αγχώνει. Να προλάβω να τα κάνω από τώρα, είτε είναι πράγματα που θέλω για το μέλλον μου, είτε είναι πράγματα για τη ζωή μου.”
Η ταινία του
Και αν κάποιοι δεν πρόλαβαν να δουν την ταινία του, ο Βαγγέλης μας τη συστήνει, αποκαλύπτοντας και τα επόμενα όνειρά του.
“«The anguished man» είναι o άνθρωπος αυτός που βγάζει μια κραυγή πόνου, και είναι βασισμένη σ’ έναν πίνακα, που υπάρχει όντως και λένε ό,τι είναι στοιχειωμένος. Απ’ αυτό τον πίνακα εμπνεύστηκα και την ταινία. Ουσιαστικά πειραματίστηκα.
Αν και αρχικά ήθελα να την κάνω να είναι κινούμενα σχέδια, animation δηλαδή.
Αλλά στη συνέχεια δε μου έβγαινε τόσο πολύ καλό. Οπότε θεώρησα να την ξανακάνω ξανά. Μου πήρε, περίπου, εβδομάδες για να την τελειώσω.
Είχα και τη βοήθεια της αδελφής μου, αλλά όλα τα υπόλοιπα τα έκανα μόνος μου.
Πολλοί θ’ αναρωτηθούνε, γιατί ταινία τρόμου; Ηταν κάτι που μου άρεσε σαν concept, γιατί εγώ είμαι γενικά λάτρης του χώρου ταινιών τρόμου.
Παλιά ήμουν φοβιτσιάρης, αλλά μετά, με την παρέα μου βλέπαμε πολλές ταινίες, σιγά σιγά το διασκεδάζαμε και δεν μας επηρέαζαν οι horror ταινίες.
Ηδη από τώρα σκέφτομαι, και του χρόνου, πρώτα ο Θεός, με το Φεστιβάλ που θα ξαναγίνει, να ξαναστείλω μια καλοδουλεμένη ταινία.
Οσον αφορά τους επόμενους στόχους μου, σκοπεύω στις εξετάσεις του Φθινοπώρου για τη Σχολή Καλών Τεχνών να δηλώσω Θεσσαλονίκη, Γιάννενα ή Φλώρινα. Ωστόσο, θέλω να συνεχίσω αυτό που κάνω, δε θέλω να το σταματήσω. Θέλω να ασχοληθώ με το animation, με τα κινούμενα σχέδια, είτε με το κόμικ· ένα απ’ τα όνειρά μου είναι να κάνω κόμικ, συγκεκριμένα τα Μάνγκα, που είναι ιαπωνικά.
Το καλό με την Σχολών Καλών Τεχνών είναι πως σου ανοίγει πολλούς ορίζοντες ταυτόχρονα και μπορείς ν’ ασχοληθείς με πολλά πράγματα.”
Για τον Αλέξανδρο Στουγιαννίδη
Ο ίδιος νιώθει απέραντη ευγνωμοσύνη για το δάσκαλό του, τον Αλέξανδρο Στουγιαννίδη, που ξεκίνησαν μαζί αυτή την καλλιτεχνική πορεία και συνεχίζουν μέχρι … τον τερματισμό.
Μας αφηγείται την ιστορία τους:
“Από μικρός ξεκίνησα να πηγαίνω στη σχολή του Αλέξανδρου Στουγιαννίδη, για να κάνω σχέδιο, αρχικά ως χόμπυ.
Είχα εκστασιαστεί, όμως, και με τη ζωγραφική. Από μικρός σχεδίαζα διάφορα.
Στη Σχολή ασχολήθηκα με τη ζωγραφική, μαζί με το δάσκαλό μου.
Είναι σα να κάνουμε ποδήλατο με βοηθητικές ρόδες και ο Αλέξανδρος μας βοηθάει· και σιγά σιγά όσο προχωράμε, αφαιρούμε τις βοηθητικές.
Σήμερα είμαστε σε πολύ καλό επίπεδο, για να πάμε να δώσουμε εξετάσεις, να είμαστε έτοιμοι να ανταποκριθούμε σε όποια δυσκολία υπάρχει, να είμαστε έτοιμοι για οποιοδήποτε έργο, για τις συνθήκες που θα επικρατούν, να μην έχουμε άγχος και να έχουμε τα σωστά εφόδια.
Τώρα, αν θα πήγαινα στο εξωτερικό, μετά τις σπουδές στην Ελλάδα;
Ναι, θα ήθελα να πάω στην Ιαπωνία, γιατί είναι μια χώρα φίλη της τέχνης, είτε ζωγραφική, είτε κινηματογράφος, κάνουν πάρα πολύ ωραία πράγματα εκεί.
Δεύτερη επιλογή μου θα ήταν η Γαλλία. Είναι ξεκάθαρα η χώρα που έχει γεννήσει την τέχνη της ζωγραφικής.
Πιστεύω πως είναι ο κύριος στόχος κάθε ανθρώπου, που ενδιαφέρεται για τη ζωγραφική.
Και μετά είναι το Λονδίνο.”
Απέραντη ευγνωμοσύνη, όμως, νιώθει και για πολύ αγαπημένα, κοντινά πρόσωπα στη ζωή του, που τον στήριξαν και τον στηρίζουν, να πετύχει τους στόχους του, να πραγματοποιεί τα όνειρά του.
“Θα ήθελα να ευχαριστήσω τους γονείς μου, γιατί μ’ έχουν στηρίξει και χωρίς αυτούς δε θα ήμουν εδώ που είμαι.
Τον πατέρα μου, θέλω να τον κάνω περήφανο και τον ευχαριστώ για όσο με έχει βοηθήσει και ακόμα με στηρίζει στη ζωή μου.
Τον Αλέξανδρο τον Στουγιαννίδη, που με πήρε και σιγά σιγά με σταθερά βήματα με βοήθησε να εξελιχθώ.
Τους φίλους μου, επίσης, γιατί πάντα ήταν στο πλευρό μου, υποστηρικτικοί σε ό,τι και να κάνω.”
Είναι πολύ τρυφερό παιδί ο Βαγγέλης, θέλει να μεταδίδει τη θετική του ενέργεια στους συνομηλίκους του, να τους παροτρύνει ν’ ακολουθήσουν τα όνειρά τους, να μη δειλιάσουν, να προσπαθήσουν.
“Οποιοσδήποτε αν έχει όρεξη και μεράκι, μπορεί να κάτσει να φτιάξει μια ταινία, είτε είναι πειραματική μικρού μήκους, ή κάτι άλλο· αρκεί να έχει το “θέλω”, μια ιδέα, ένα σενάριο.
Μια ιδέα που να του αρέσει πάρα πολύ, που μπορεί να γίνει μια καλή ταινία.
Να κάνει δηλαδή κάτι που τον εκφράζει.
Και πρέπει να ομολογήσω πως ο Αλέξανδρος με παρακίνησε πολύ να ασχοληθώ.
Ακόμα περισσότερο χάρηκα, που μου είπε και ο δάσκαλός μου ό,τι του άρεσε η ταινία μου.
Και γενικά δεν το περίμενα ότι θα αρέσει σε τόσο κόσμο η ταινία μου «The anguished man»”.
“Πιστεύω ότι όντως σε κάποια παιδιά, διαφόρων ηλικιών, αρέσει να ασχολούνται με την τέχνη, με τη μουσική,κ.ά. Μέχρι και το άθλημα είναι και αυτό μια τέχνη.
Πιστεύω ότι ένα παιδί που έχει ένα ταλέντο, θα πρέπει να το κυνηγήσει, γιατί διαφορετικά δε θα το εξελίξει και δε θα το φτάσει σε ένα πολύ καλό επίπεδο.
Κανείς δεν είναι τέλειος. Ολοι ξεκινάμε από ένα σημείο και στη ζωή μας προσπαθούμε να εξελιχθούμε.
Οπως είναι η ζωγραφική για μένα, που έχει αρχή, αλλά δεν έχει τέλος. Μαθαίνεις πράγματα συνεχώς.
Είναι κάτι που το αγαπώ υπερβολικά.
Πιστεύω ότι στα σημερινά παιδιά αρέσει να πειραματίζονται με διάφορα πράγματα, κι αυτό είναι κάτι καλό, γιατί έτσι μπορούν να βρουν αυτό που τους αρέσει όντως.
Και ν’ ασχοληθούν με αυτό με τη συνέχεια.”
“Μ’ αρέσει να βάζω στόχους, γιατί χωρίς στόχους δε μπορείς να πετύχεις. Ετσι λειτουργώ. Μ’ αρέσει να βάζω στόχους και να τους υλοποιώ.”
“Εύχομαι στα νέα παιδιά να μην αγχώνονται, γιατί το άγχος είναι κακός σύμβουλος. Μπορούν να κάνουν πάρα πολλά πράγματα. Αρκεί βέβαια να έχουν το μεράκι, κάτι να τα εκφράζει. Είναι καλό να ψαχτούν, να πειραματιστούν, για να βρουν τι τους αρέσει, είτε αυτό είναι κινηματογράφος, είτε ζωγραφική, είτε κάποιο άθλημα, οτιδήποτε.
Τα πάντα είναι τέχνη. Οταν κάνεις κάτι που σε εκφράζει, εκφράζεις τον πραγματικό σου εαυτό, είναι τέχνη ξεκάθαρα.”
“Η συναισθηματική μας κατάσταση αποτυπώνεται στο έργο μας. Είτε αυτό έχει να κάνει με μια προτομή· αν είσαι στενοχωρημένος, η προτομή θα βγει στενοχωρημένη. Η ψυχολογική μας κατάσταση θα φανεί στο έργο μας.
Και γι’ αυτό μ’ αρέσει η ζωγραφική. Γιατί είναι ένας τρόπος έκφρασης.
Είναι σαν ένα ποίημα, χωρίς λόγια. Ζωγραφίζεις μια εικόνα και το ποίημα είναι αυτό που βλέπεις.”