Ενας άνθρωπος πολυμορφικός και πολυσχιδής, ναι, αυτό είναι ο Χρήστος Σαμαντάς, ο “Ανθρωπός” μας, αυτή την εβδομάδα.
Είναι ο Ανθρωπος, που μπορεί να κουβαλήσει πολλά … καρπούζια σε μία μασχάλη, δε βαριέται ποτέ και πάντα … “τρέχει” να υλοποιήσει δημιουργικά projects.
Αφησε ανεξίτηλο το στίγμα του στον χώρο της εκπαίδευσης, ενώ, παράλληλα, είχε πολλά ενδιαφέροντα και ασχολούνταν με άλλες τόσες δράσεις!
“Κάθε εποχή της ζωής έχει και τα ιδιαίτερα ενδιαφέροντα ενασχόλησης…” αναφέρει στην “ε”, σε μια σύντομη τηλεφωνική μας συνομιλία.
Εμείς ακούσαμε και μάθαμε, εσείς διαβάστε και ευφρανθείτε.
“Ε”: κ. Χρήστο, είστε ένας άνθρωπος κοινωνικός με μεγάλη αγάπη για τις Τέχνες και έφεση στο πηγαίο χιούμορ. Μπορεί, αλήθεια, ο κορωνοϊός να δώσει έναυσμα για χιούμορ;
– Ο δρόμος για την Ιθάκη προφανώς δεν είναι ανθόστρωτος. Περισσεύουν οι Κύκλωπες και Λαιστρυγόνες, τα τριβόλια, τα χαντάκια, τα μυριάδες, δηλαδή, εμπόδια, οι σκοτούρες, οι νίλες ως και επιδημίες. Ευτυχώς, να λέμε, που υπάρχουν κάποιες αναλαμπές, που στην ψυχή μας εκφράζονται με περισσότερο φως και γέλιο, ακόμη και για πρότερα επαχθή γεγονότα. Η ζωή, λοιπόν ακροβατεί ανάμεσα στο τραγικό και το κωμικό στοιχείο. Ένας λαός, όπως οι Έλληνες, με έντονη τη διονυσιακή διάθεση για χωρατά, δημιουργεί χιούμορ, με σκοπό να ανοίξει το χειλάκι του και να ξορκίσει το απρόσμενο κακό. Τέτοια έκρηξη χιούμορ που διακινείται στο διαδίκτυο με ερέθισμα τον ακατανόμαστο ιό δεν έχει προηγούμενο! Ναι, το γέλιο είναι ανέκαθεν βάλσαμο ψυχής και αντίδοτο στην τρέλα. Ακόμη και το μπλακ χιούμορ είναι αποδεκτό, ως προσπάθεια εξωραϊσμού της ήδη μουντής κοινωνικής ατμόσφαιρας. Ευθυμώ έντονα -για παράδειγμα- με τη γελοιογραφία, όπου το σκυλάκι έχει δεμένο από το λαιμό το αφεντικό του και σε ένα πάρκο του λέει:
«κατούρα γρήγορα, γιατί έχω να βγάλω βόλτα και την κυρία…»
“Ε”: Κάθε χρόνο τις ημέρες των Χριστουγέννων ετοιμάζετε με πολύ μεράκι τις πρωτότυπες και δια χειρός Σαμαντά ευχετήριες κάρτες. Τα θέματα πάντα επίκαιρα. Να υποθέσουμε ότι φέτος θα πλεονάζει ο κορωνοϊός;
– Για να μη νομίσουν οι αναγνώστες ότι η αυτοσχέδια πολυκάρτα (με ηλικία πάνω από σαράντα συναπτά έτη) αποτελεί μέγα εκδοτικό γεγονός, πρέπει να πω ότι πρόκειται για μια ετήσια έκφραση επικοινωνίας με τους αμέτρητους φίλους, προφανώς σε εύθυμο στυλ. Αυτές τις ημέρες των εορτών και της νέας χρονιάς, προσπαθώ με τον τρόπο μου να σατιρίσω τα κακώς κείμενα –κατά την ημέτερη οπτική γωνία- που συνέβησαν αυτή τη χρονιά ή συμβαίνουν σε όλο τον πλανήτη και κυρίως στη χώρα μας. Και επειδή ο απροσανατολισμός φέρνει προσωρινά τη λήθη και μας απομακρύνει κάπως από την κυρίαρχη έγνοια, όπως είναι κορωνοϊός, επιστρατεύεται το διάσπαρτο χιούμορ. Μπορεί, ας πούμε, φέτος να μείνει στο απυρόβλητο αυτός ο απερχόμενος κι ανεκδιήγητος καψαλοτρίχης πλανητάρχης; Επίσης εκείνος ο θρασύτατος αραιοδόντης σουλτάνος; (γκιντ μπουρντά κιοπέκ). Ωστόσο ο κορωνοϊός θα έχει την «τιμητική» του και μακάρι να μην την είχε. Μάθαμε πλέον μαζικά ότι η μάσκα δεν είναι αποκριάτικο προνόμιο, αρκεί να τη χρησιμοποιούμε σωστά κι όχι στα μάτια…
“Ε”: Πάντα είχα την απορία, πώς γίνεται να ασχολείστε με τόσες πολλές δράσεις, όπως μουσική, συγγραφή, περιστασιακή δημοσιογραφία, θέατρο, ζωγραφική, κοσμήματα, ζαχαροπλαστική, κηπουρική, μελισσοκομία, οικολογικές και άλλες εθελοντικές δράσεις, βιβλιοφιλία, κούρδισμα πιάνων κλπ.. Κάποια, σίγουρα, θα είναι η μεγάλη σας αγάπη. Θα μας αποκαλύψετε; Και γιατί;
– Πρώτα απ’ όλα πρέπει να πούμε ότι ο άνθρωπος είναι φτιαγμένος για δράση. Αυτή άλλωστε χαρακτηρίζει την αξία του. Κάθε εποχή της ζωής έχει και τα ιδιαίτερα ενδιαφέροντα ενασχόλησης, εννοείται αυτά που δεν επιβάλλονται άρον – άρον από βιοποριστική βία. Προσωπικά επέλεξα και ευτύχησα να κάνω ένα επάγγελμα –λειτούργημα, αυτό του δασκάλου. Δίδαξα με ιδιαίτερο μεράκι τις φυσικές επιστήμες στο δημόσιο Λύκειο, αλλά περισσότερο με συνεπήρε η παιδαγωγική προσέγγιση, αυτή που σφυρηλατεί σχέσεις συνάντησης και καρδιάς με τους μαθητές. Από κει και πέρα κάθε δράση αποτελεί συμπλήρωμα της ζωής και ομολογώ καμία από τις προαναφερθείσες δε βαρέθηκα. Ωστόσο κορωνίδα όλων παραμένει η διαρκής ενασχόλησή μου με τη μουσική. Αλήθεια, πώς θα ‘ταν η ζωή μας χωρίς μουσική; Όντας αυτοδίδακτος ισχυρίζομαι κι εγώ ότι με το μπουζούκι ανά χείρας ανακάλυψα την Αμερική, άρα έζησα βήμα – βήμα τη μαγεία που προσφέρει η μουσική, δηλαδή την ψυχική καλλιέργεια, τη διασκέδαση, την επένδυση κάθε πτυχής της ζωής και περισσότερο την ευκαιρία συγχρωτισμού με τις αναρίθμητες παρέες στα αυτοσχέδια ή οργανωμένα γλέντια. Ας πω ταπεινά ότι τα τελευταία δέκα χρόνια ανέβηκα ακόμη ένα σκαλοπατάκι με την οργάνωση και διεύθυνση της χορωδίας των Μελωδών της Έδεσσας. Τέλος, θα ήθελα η τελευταία μου πνοή να βγει τραγουδιστά…
“Ε”: Θα σας πω κάποιες λέξεις και θα ήθελα να μου τις σχολιάσετε:
Μουσική
Φιλία
Φύση
Lockdown
– Μουσική: Προϋπήρξε της ανθρώπινης ομιλίας και πρόκειται για μια ανεξήγητη κι εξόχως ευχάριστη διαδικασία, που συντονίζει όλα τα κύτταρά μας με σκοπό να υμνούμε και βέβαια να ευχαριστούμε τη ζωή!
Φιλία: Μία από τις τρεις διακεκριμένες επενδύσεις μαζί με τα βιβλία και την πλούσια δισκοθήκη. Αισθάνομαι, λοιπόν, ασφαλής που «περιβρέχομαι» από τόσους εκλεκτούς φίλους!
Φύση: Ο μεγάλος δάσκαλος που φιλοξενεί με τον εναργέστερο τρόπο κάθε μορφή ζωής, αλλά δυστυχώς δεν τυγχάνει ανάλογου σεβασμού από τον υπερόπτη άνθρωπο.
Lockdown: Νέα επαχθής λέξη της αγγλικής στο λεξιλόγιό μας, λιγότερο εύηχη από την λατινική καραντίνα. Δεν πρόκειται για άσκηση πειθαρχίας και σωφρονισμό, αλλά αναγκαστικό μέσον προστασίας της δικής μας ζωής, της οικογενείας μας, των φίλων μας και όλου του κόσμου. Οι αρνητές φαντάζουν επαναστάτες του ηδέος ύδατος.
“Ε”: Ολοκληρώνοντας την όμορφη κουβεντούλα μας, θα θέλατε να κάνετε μια ευχή;
Το να χαμογελάς έχεις ευθύνη, γιατί αν είσαι εσύ καλά, είμαι κι εγώ. Ας μην το ρίξουμε, λοιπόν, στη μοιρολατρία και στην τύχη. «Συν Αθηνά και χείρα κίνει», για να ελπίζουμε σε μακροημέρευση με καθαρή χωρίς κορωνοϊό ανάσα, τετράγωνη λογική, μεγάλη καρδιά και, βέβαια, αναλαμπές ευτυχίας.
* η παρούσα συνέντευξη δημοσιεύθηκε στην έντυπη εφημερίδα “Εδεσσαϊκή” Ν. Πέλλας