Μεταλλικές αλυσίδες σε απόκρημνους βράχους, που βοηθούν στην αναρρίχηση. Ξύλινες σκάλες στερεωμένες πάνω σε πέτρες που φλερτάρουν με το κενό. Εναέριες τροχαλίες, καρούλια δηλαδή, με τις οποίες οι μοναχοί μεταφέρουν τρόφιμα στα κελλιά τους. Φραγκοσυκιές, άγρια θαμνώδης βλάστηση και έδαφος που γλιστράει. Ακριβώς από κάτω, το απέραντο βαθύ μπλε του κόλπου του Αγίου Όρους.
Ενα λάθος πιάσιμο στις αλυσίδες, ένα απρόσεκτο βήμα, και γκρεμίζεσαι στη θάλασσα. Αυτό είναι το άνυδρο και αφιλόξενο τοπίο στα Καρούλια, την απομονωμένη ασκητική περιοχή του Αγίου Όρους, στη νοτιοδυτική πλευρά της χερσονήσου. Υπάγονται διοικητικά στην Ιερά Μονή Μεγίστης Λαύρας και πήραν το όνομά τους από τα καρούλια, που σύμφωνα με τις αγιορείτικες αφηγήσεις, εκτός από εφόδια και υλικά, ανέβαζαν κάποτε με δίχτυ και ανθρώπους.
ΔΕΙΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ ΕΔΩ orthodoxianewsagency.gr
