✍️ Παραμύθι του συγγραφέα Ορφέα Αργυρού
Μια φορά κι’ έναν καιρό πλησίαζαν τα Χριστούγεννα του 1948, κι ένα απόγευμα λέει η γιαγιά στην Φανούλα.
-Φανούλα φέτος μάλλον δεν θα κάνουμε Χριστούγεννα, είναι δύσκολα τα χρόνια.
-Καλή μου γιαγιά πότε θα στολίσουμε το δέντρο;
Πότε θα έρθει ο Αγιος Βασίλης;
-Φανούλα φέτος τα ξωτικά με τους κόκκινους σκούφους, με τις στρακαστρούκες τους, τους κεφτέδες που κάνουν κρότους και τις άσκοπες ριπές με πέτρες, δεν μας άφησαν να στολίσουμε το δέντρο και την πόλη.
Είναι κάτι ξωτικά των Χριστουγέννων, που φέτος αποφάσισαν να μαλώσουν με τα ξωτικά που φορούν γαλάζιους σκούφους.
Η αλόγιστη σπατάλη αίματος τις άγιες ημέρες των Χριστουγέννων για την οποία ο λαός της πόλης των νερών δεν νοιάζεται, δεν μας άφησε να χαρούμε το στόλισμα των δέντρων και της φάτνης.
Εγώ όμως σε σκέφτηκα και σου αγόρασα για δώρο Χριστουγέννων ένα φαναράκι με χρωματιστά τζαμάκια, να πάρτο.
-Γιαγιά γιατί μαλώνουν τα ξωτικά;
-Τα κόκκινα παιδί μου νομίζουν ότι αγωνίζονται για τον λαό και τα γαλάζια, ότι μάχονται για το Εθνος.
Τώρα που έχεις το φαναράκι σου, φωτεινό μου κορίτσι, καλό είναι να κατέβουμε στο κελάρι για δούμε αν ξέρεις ν’ ανάβεις το δώρο σου.
Εξάλλου έξω κάνει κρύο και όποιος κάνει βόλτες τον χτυπάνε με πέτρες και ξύλα μια οι κόκκινοι και μια οι γαλάζιοι.
Σε λίγο στο σπίτι επάνω θα έρθουν γαλάζια ξωτικά να βάλουν στα παράθυρα κάτι τρίποδα θηρία που από το στόμα τους βγάζουν φωτιές και φονικό μολύβι.
Τα γαλάζια ξωτικά έχουν για αρχηγείο τους το σχολείο ανάμεσα στα ποτάμια.
Τα κόκκινα έρχονται από τον δρόμο της Φλώρινας.
Κατέβηκαν στο υπόγειο και η γιαγιά της έμαθε με υπομονή πως ν’ ανάβει, να σβήνει και να ανεβάζει την φωτιά στο φυτίλι. Της τραγουδούσε και ένα γλυκό νανούρισμα.
Νάνι να, νάνι, νάνι, μικρό μου μωρό.
Νάνι, νάνι λατρευτή Φανούλα.
Η ζωή σου, να, τώρα ξεκινά, στη δική μου αγκαλιά.
Σαν ο Ιωσήφ θα ξαγρυπνά, έν’ αστέρι λάμπει ’κεί ψηλά.
Νάνι να, νάνι, νάνι, μικρό μου μωρό.
Η νύχτα έπεσε βαριά, το χιόνι σκέπασε την πόλη των νερών.
Η λιμνούλα στο Κιουπρί πάγωσε.
Τα πουλιά χώθηκαν στις λιγοστές φυλλωσιές των δέντρων της λεύκας.
Τα βατραχάκια σταμάτησαν να φωνάζουν.
Μόνο κρότοι και μπουμπουνητά ακούγονταν στο υπόγειο μέσα στην ζεστή αγκαλά της γιαγιάς.
Τα σαγόνια τους μασουλούσαν βρασμένα κάστανα, κάνοντας θόρυβο για να μην ακούν τον χαλασμό, της παγωνιάς και της τρομαγμένης ψυχής των παιδιών της πόλης.
Νύχτωσε, ξημέρωσε και ξανανύχτωσε.
Τα κόκκινα ξωτικά ήρθαν από τα νοτιοανατολικά με κατεύθυνση το γήπεδο.
Τα γαλάζια ξωτικά ρίχτηκαν επάνω τους με μπροστάρηδες τους απογόνους των ηρώων του Ολύμπου από την γειτονική Φλαμουριά.
Εγινε χαλασμός, φωνές, βροντές, κλάματα και βογκητά.
Ο σαματάς κάποτε τελείωσε, μια παγωμένη σιωπή απλώθηκε γύρω από τα ποταμάκια μέχρι τον καταρράκτη.
Η Φανούλα πετάχτηκε, από το στρώμα της, με τσίμπλες στα μάτια από τον ύπνο και λέει στην γιαγιά.
-Παίρνω το φαναράκι μου και πάω να ξυπνήσω τ’ άλλα παιδάκια.
Πρέπει να στολίσουμε το δέντρο της ειρήνης, αφού μάλλον έφυγαν τα ξωτικά με τα κόκκινα σκουφάκια για πιο Βόρειες πόλεις και τα βουνά του Γράμμου.
Οταν βγήκε από το σπίτι της, ο αέρας μύριζε κάτι στιφό σαν αίμα και καπνό από μπαρούτι.
Τρέχοντας άρχισε να χτυπά τις πόρτες από τα κοριτσάκια της γειτονιάς αλλά και τα αγοράκια του σχολείου.
-Εμπρός τρέξτε να πάμε στο πάρκο να φωτίσουμε το δέντρο των Χριστουγέννων για να το δει από ψηλά ο Αγιος Βασίλης, ότι έχουμε επί γης ειρήνη και ότι χαιρόμαστε για τα γενέθλια του μικρού Χριστούλη.
Εφθασαν στο μεγάλο πάρκο και ο Δημητράκης σκαρφάλωσε στον πιο γέρο πλάτανο και κρέμασε όλα τα φαναράκια των παιδιών που μαζεύτηκαν.
Τα παιδάκια έκαναν ένα ζωντανό κύκλο γύρω από το δέντρο και τραγούδησαν:
Αγια νύχτα, σε προσμένουν
με χαρά οι χριστιανοί
και με πίστη ανυμνούνε,
το Θεό δοξολογούνε
μ’ ένα στόμα, μια φωνή.
Η ψυχή μας φτερουγίζει
πέρα στ’ άγια τα βουνά,
όπου ψάλλουν οι αγγέλοι
απ’ τα ουράνια θεία μέλη
στο Σωτήρα ωσαννά.
Αφού στόλισαν με τα φαναράκια τους τον μεγάλο πλάτανο κοντά στον Κάρανο, τραγουδώντας, ένα λαμπερό αστέρι έλαμψε και φώτισε το δέντρο και τα χαμόγελα όλων των παιδιών της πόλης των νερών και όχι μόνο αλλά και των μεγάλων που ακούγοντας τα τραγούδια των παιδιών μαζεύτηκαν με χαμόγελα γύρω τους.
🎄🎁
