Όλοι εμείς γνωρίσαμε τον Γιάννη ως δάσκαλο, συνάδελφο και συνεργάτη. Πολλοί μαθητές/τριες του, τον έζησαν ως δάσκαλο. Χωρίς ανάγκη για κεφαλαία γράμματα ή θαυμαστικά. Δάσκαλος, στην κυριολεξία της λέξης. ΄Ενας μεγάλος, προικισμένος και εμπνευσμένος δάσκαλος, του οποίου η προσφορά, αναγνωρίζεται από όλους τους μαθητές του, η μεγαλύτερη δικαίωση σε αυτόν τον κόσμο, τον οποίο πρόσφατα εγκατέλειψε συνοδευόμενος από μνήμη αγαθή και μεγάλο έπαινο, στην ψυχή όσων τον γνώρισαν.
Για εμάς, την εκπαιδευτική κοινότητα του 8ου Δημοτικού Σχολείου Εδεσσας, είναι μια περίοδος θλίψης. Αποχαιρετούμε τον Γιάννη, τον τιμούμε και τον ευγνωμονούμε για όσα έδωσε στην Εκπαίδευση, στους μαθητές του και σε όλους όσους είχαν την τύχη να τον γνωρίσουν και να τον συναναστραφούν.
Σε αποχαιρετήσαμε , Γιάννη Παρίση, στον δρόμο για την τελευταία κατοικία σου, πρόσφατα στον Ιερό ναό των Αγίων Πάντων Εδεσσας και εκ μέρους του 8ου Δημοτικού Σχολείου ΄Εδεσσας σε ευχαριστούμε για όλα όσα μας έδωσες.
Με αισθήματα ευγνωμοσύνης για όσα πρόσφερες, σου γράφω αυτό το μικρό κείμενο, γνωρίζοντας πως ότι κι αν πω θα φαντάζει λίγο μπροστά στη λάμψη και τη γοητεία που έδωσες στην παιδεία και τη φροντίδα για τους νέους. Με δέος γράφω αυτό το κείμενο και είμαι βέβαιος ότι μεταφέρω, τα αισθήματα του εκπαιδευτικού κόσμου της ΄Εδεσσας και όχι μόνο. Στην πολύχρονη θητεία του ως εκπαιδευτικός, ο Γιάννης κατάφερε με το ήθος, το ύφος, την πίστη και τη θέρμη του, όχι απλώς να μεταφέρει στους μαθητές του γνώσεις και δεξιότητες, αλλά να εμφυσήσει έμπνευση μέσα από τις αρετές που αναβλύζουν από την ελληνική παιδεία και τον ελληνικό πολιτισμό και κυρίως κουλτούρα και τρόπο συμπεριφοράς.
Στη διδασκαλία του, αλλά και στην παρουσία του μέσα στο σχολείο, έδινε ανά πάσα στιγμή το στίγμα του δημοκρατικού τρόπου ζωής και της πνευματικής ελευθερίας, όχι ως απλή δήλωση και αναφορά που συνηθίζεται για πολλούς, αλλά ως τρόπο και βίωμα ζωής. Ανεξίκακος, ήρεμος και πάντα με πνεύμα αλτρουισμού, συνεργασίας και προσφοράς, διήγε τον βίο του.
Η έγνοια του δεν περιοριζόταν μόνο στη διδασκαλία των μαθητών του, αλλά επεκτεινόταν ευρύτερα σε ολόκληρη την κοινωνία. Δεν δίσταζε να επισημάνει και να κατακρίνει τα κακώς κείμενα, προτείνοντας ταυτόχρονα λύσεις και αυτό είναι το πιο σημαντικό. Χωρίς έπαρση ή διάθεση αντιδικίας, αλλά με αγωνία για το ιδεώδες, για το «καλόν καγαθόν» κατά το αρχαίο ελληνικό πρότυπο.
Απευθύνουμε θερμά συλλυπητήρια στην οικογένειά του, και όλους τους οικείους του.
Για αξιόλογους ανθρώπους που χάνουμε, συνηθίζουμε να λέμε, ότι γινόμαστε φτωχότεροι και έτσι είναι. Στην περίπτωση του Γιάννη, αυτό είναι κυριολεξία και πραγματικότητα. Ένα πράγμα όμως ταυτόχρονα γνωρίζω και είναι σίγουρο: «Ότι οι άνθρωποι που αγαπήσαμε δεν πεθαίνουν ποτέ, γιατί πολύ απλά, ζουν καθημερινά μέσα μας».
Έχοντας πράξει το καθήκον του στο ακέραιο απέναντι στα γράμματα, την παιδεία, την οικογένειά του και την κοινωνία, μας αποχαιρέτησε. Τη μνήμη του θα τιμούν αθόρυβα και ασυνείδητα οι εκατοντάδες μαθητές και συνεργάτες του, με τις αρχές και τις αξίες που τους ενέπνευσε και αυτό είναι μια παρηγοριά για όλους μας.
Ο Σύλλογος Διδασκόντων του 8ου ΔΣ Εδεσσας, αποφάσισε να ονοματίσει την αίθουσα εκδηλώσεων του σχολείου μας, σε «Αίθουσα Ιωάννη Παρίση», ως μια ελάχιστη ανταπόδοση στην μνήμη του Γιάννη.
Αιωνία ας είναι η μνήμη του και ελαφρύ το χώμα που τον σκεπάζει
Για τον Σύλλογο Διδασκόντων του 8ου Δ.Σ. ΄Εδεσσας
Ο Διευθυντής του σχολείου
Κουρσαράκος Γ. Δημήτριος
*Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην έντυπη εφημερίδα “εδεσσαϊκή” ν. Πέλλας
