“Εύχομαι να μην καταπιεί τη φωνή μας το κέλυφος
Να μη γίνουν χάσματα οι αποστάσεις
Πίσω απ’ τις μάσκες
Αληθινά χαμόγελα περιμένουν να ξημερώσουν
Δικά μας είναι
Ας τα διεκδικήσουμε!”….
Mια ευχή δια στόματος της Εδεσσαίας ποιήτριας, Σοφίας Μιμιλίδου, αγαπημένης φίλης της εφημερίδας και φιλοξενούμενης, σήμερα, στη στήλη “Ανθρωπος”.
Η αλήθεια είναι ότι οι δρόμοι μας συναντήθηκαν, μετά από αρκετό καιρό, και, φυσικά, στο επίκεντρο της συνομιλίας μας βρέθηκε η ποίηση.
Η Ποίηση που είναι παρούσα πάντα στη ζωή της Σοφίας και, όπως αναφέρει στην “ε”, “τον τελευταίο καιρό… βρίσκει την έκφρασή της κυρίως μέσω της ηλεκτρονικής σελίδας «Ποιήμart» την οποία διαχειρίζομαι στο Instagram.”
Η ίδια νιώθει ελεύθερη μέσα στον “κόσμο της ποίησης”. Αλλωστε, σύμφωνα με την ίδια “Η ποίηση είναι το μέσο απόδρασης του ανθρώπου από την πραγματικότητα.”
Η Σοφία Μιμιλίδου έχει να μας πει πολλά ακόμα και ενδιαφέροντα.
Ελάτε, λοιπόν, στη συντροφιά μας, ακολουθώντας τις λέξεις!
“Ε”: Σοφία μου είχαμε αρκετό καιρό να τα πούμε. Ηρθε και ο κορωνοϊός και, δυστυχώς, έβαλε … κανόνες και στην επικοινωνία μας. Εσύ, αλήθεια, πώς βιώνεις αυτή την περίοδο της πανδημίας -που ξεκίνησε, στη χώρα μας, τον περασμένο Μάρτιο-, και αυτό τον αναγκαστικό εγκλεισμό;
– Ο εγκλεισμός, όπως πέρυσι έτσι και φέτος, με βρίσκει να παραδίδω φιλολογικά μαθήματα σε παιδιά μέσω διαδικτύου. Η καραντίνα δε συνιστά, έτσι, μια περίοδο κατά την οποία ο ελεύθερός μου χρόνος αυξήθηκε, με αποτέλεσμα να μη βιώνω στον απόλυτο βαθμό το μέγεθος του περιορισμού και των δυσκολιών ανθρώπων που αναγκάζονται να απέχουν από τις δουλειές τους. Η καθημερινή επαφή με τα παιδιά βοηθάει την ψυχολογία μου. Φυσικά, το ψηφιακό μάθημα δε μπορεί να υποκαταστήσει την αίσθηση της δια ζώσης διδασκαλίας. Ακόμη, όμως, και αυτή η μορφή αλληλεπίδρασης σε συνδυασμό με τη φύση της δουλειάς, που απαιτεί την προσήλωση σε έναν κοινό στόχο, με γεμίζει ελπίδα και αισιοδοξία για το μέλλον.
“Ε”: Αποτέλεσε, μήπως, πηγή έμπνευσης; Ή έχει καθυστερήσει μελλοντικά σου σχέδια;
– Η περίοδος αυτή αποτέλεσε για εμένα, όπως και για τους περισσότερους, μια αφορμή βαθύτερης εσωτερικής επικοινωνίας με τον εαυτό μου. Παράλληλα, με γέμισε ανησυχία και προβληματισμό σχετικά με θέματα που αφορούν το εφήμερο της ανθρώπινης ζωής, την ποιότητα των σύγχρονων ανθρώπινων σχέσεων και την αλλαγή που αυτές υφίστανται υπό το ενδεχόμενο καθιέρωσης ενός «ψηφιακού μας εαυτού» που έχει έρθει να επικυρώσει την κοινωνική μας «ύπαρξη» και καταλήγει να υπερτερεί του πραγματικού. Όλα αυτά με απασχολούν και με εμπνέουν.
Η αλήθεια είναι ότι υπό τις παρούσες συνθήκες τα σχέδια για κάποια μελλοντική έκδοση αναβάλλονται. Η ποίηση βέβαια είναι πάντα παρούσα στη ζωή μου με κάθε τρόπο. Τον τελευταίο καιρό η αγάπη μου για αυτή βρίσκει την έκφρασή της κυρίως μέσω της ηλεκτρονικής σελίδας «Ποιήμart» την οποία διαχειρίζομαι στο Instagram. Σε αυτό το προφίλ συνδυάζω ποιητικά και πεζά κείμενα Ελλήνων και ξένων συγγραφέων με δικές μου εικόνες, έχοντας ως στόχο η «γενιά της οθόνης» να γνωρίσει και να αγαπήσει τον κόσμο της ποίησης.
“Ε”: Το 2016 είχες εκδόσει την πρώτη σου ποιητική συλλογή, με τίτλο “Απορίες αθωότητας”. Εχεις σκεφθεί ή σου έχει γίνει πρόταση να μελοποιήσεις ποιήματά σου;
– Από πολύ μικρή λατρεύω τη μελοποιημένη ποίηση και θεωρώ τεράστια καταξίωση για έναν ποιητή τη μελοποίηση των ποιημάτων του. Δεν έχω δεχθεί κάποια αντίστοιχη πρόταση για τις «Απορίες Αθωότητας». Παρόλο που, δυστυχώς, δε διαθέτω μουσικές γνώσεις για να το πω με βεβαιότητα, πιστεύω πως οι στίχοι της συγκεκριμένης συλλογής θα ήταν δύσκολο να μελοποιηθούν, καθώς έχει γραφτεί σε ελεύθερο στίχο και τα περισσότερα ποιήματά της είναι αρκετά εκτενή.
“Ε”: Πώς είναι Σοφία η ζωή σου με την ποίηση και πώς πιστεύεις θα ήταν χωρίς αυτήν;
– Η ποίηση είναι το μέσο απόδρασης του ανθρώπου από την πραγματικότητα. Ζώντας υπό το καθεστώς τόσων περιορισμών, ο κόσμος της ποίησης είναι το μοναδικό «μέρος» στο οποίο νιώθω απόλυτα ελεύθερη. Ασχολούμενη με ένα επάγγελμα που έχει διαρκώς να κάνει με το λόγο και τους κανόνες οι οποίοι τον διέπουν, αντιλαμβάνομαι την ποίηση ως μια επανάσταση που κηρύσσουν οι λέξεις απέναντι στον συμβατικό τρόπο σκέψης. Χωρίς αυτήν ο λόγος θα έμοιαζε με ζωή χωρίς έρωτα.
“Ε”: Θα ήθελες να αφιερώσεις κάποιο απ’ τα αγαπημένα σου ποιήματα στους αναγνώστες μας;
– Είναι πραγματικά αμέτρητα τα ποιήματα που αγαπώ. Στους αναγνώστες θα αφιερώσω ένα απόσπασμα από το ποίημα «Διασπορά» του Κλείτου Κύρου, το οποίο θεωρώ ότι εκφράζει την περίοδο που ζούμε:
«[…]Η ανάμνηση ωστόσο διατηρείται/ Η μορφή απαθανατίζεται/ Η φωνή καταγράφεται/ Το δάχτυλο αποτυπώνεται/ Αλλά η αφή πες μου πώς γίνεται να διασωθεί»
“Ε”: Θα σου κάποιες λέξεις και θα ήθελα να μου τις σχολιάσεις:
* Έδεσσα:
Η απαράμιλλη ομορφιά της Έδεσσας την καθιστούν για μένα μια πόλη ποιητική. Τα πράσινα τοπία και οι αδιάκοποι ήχοι των νερών της συνθέτουν τα δικά τους τραγούδια στην ψυχή μου και με εμπνέουν. Αυτό που προσδοκώ για την πόλη μου είναι – μετά το πέρας της πανδημίας – να την δω να πρωταγωνιστεί στα πολιτιστικά δρώμενα.
* Παιδεία:
Μιλώντας για την παρεχόμενη παιδεία σήμερα, θα συμφωνήσω με τη διαπίστωση ότι η παιδεία μας φοράει το ένδυμα της τεχνικής εκπαίδευσης. Παρά τις εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις που επιχειρούνται συνεχώς, από το ελληνικό σχολείο αποφοιτούν μαθητές οι οποίοι μπορεί να ξέρουν αρχαία αλλά όχι μαθηματικά, φυσική αλλά όχι ιστορία, μαθητές οι οποίοι σε ένα μεγάλο ποσοστό δεν μπορούν να εκτιμήσουν την τέχνη και αποστρέφονται το βιβλίο. Πρόκειται για νέους που κατακτούν τον έναν τίτλο σπουδών μετά τον άλλο, όμως στην πραγματικότητα ζουν μέσα σε ένα σκοτάδι του οποίου την ύπαρξη μάλιστα αγνοούν, έχοντας τόσο συνηθίσει στη μονομέρεια, στη «μετριότητα» που οι βαθμοί τους στον έλεγχο μεταφράζουν ως «αριστεία». Είναι καιρός να αναλογιστούμε τις συνέπειες όλων αυτών, ειδικά σε μία κρίσιμη περίοδο όπως αυτή, εφόσον η παιδεία ήταν και είναι το αντίδοτο σε κάθε κρίση.
* Τέχνη:
Ο χώρος της τέχνης περνάει ομολογουμένως δύσκολες στιγμές την περίοδο της πανδημίας. Πέραν όμως αυτής της συγκυρίας, το ορθολογιστικό πνεύμα της εποχής μας φαίνεται να προσπαθεί εδώ και καιρό να παραγκωνίσει την τέχνη. Κατά τη γνώμη μου, αυτό δεν πρόκειται ποτέ να συμβεί, καθώς η τέχνη βρίσκει πάντα τρόπους να επιβιώνει. Στις ψηφιακές κοινωνίες, όπου εμείς οι άνθρωποι έχουμε μάθει να ζούμε σαν «μηχανές» παραγωγής και κατανάλωσης, η τέχνη είναι αυτή που μπορεί να μας μεταμορφώνει ξανά σε «ανθρώπους».
* Φόβος:
Νομίζω πως τον μεγαλύτερο φόβο αυτή τη στιγμή αποτελούν τα κατάλοιπα που θα αφήσει πίσω της η πανδημία του κορωνοϊού και ιδίως η συμβολή της στην εγκαθίδρυση του ίδιου του αισθήματος του φόβου στις ψυχές των ανθρώπων. Αυτή θα είναι μια πραγματικά «ανίατη ασθένεια». Ο εγκλεισμός δεν πρέπει να μας οδηγήσει στην απομόνωση και την απανθρωποποίηση. Ένας έντονος φόβος μου αυτή τη στιγμή, πέρα από την απειλή του ίδιου του ιού, είναι αυτή ακριβώς η αντανακλαστική κίνηση της απώθησης οποιουδήποτε πλησιάσματος, που μπορεί να μας «ακολουθεί» ακόμη και μετά το τέλος της πανδημίας.
“Ε”: Ολοκληρώνοντας την όμορφη κουβεντούλα μας, θα ήθελες, Σοφία μου, να κάνεις μια ευχή;
– Εύχομαι να μην καταπιεί τη φωνή μας το κέλυφος
Να μη γίνουν χάσματα οι αποστάσεις
Πίσω απ’ τις μάσκες
Αληθινά χαμόγελα περιμένουν να ξημερώσουν
Δικά μας είναι
Ας τα διεκδικήσουμε!
Η συνέντευξη δόθηκε στη δημοσιογράφο Μαρία Στεφ. Βαγουρδή
