Πλούσια διαδρομή έχει να επιδείξει η θεατρική ομάδα της Σκύδρας “Οροφος”. Στο τιμόνι δε της σκηνοθεσίας η (ζωγράφος – εικαστικός) Ρένα Γρηγοριάδου, με πολυετή εμπειρία, στην καλλιτεχνική της φαρέτρα.
Αυτό τον καιρό, μπορεί η πολιτιστική ζωή να έχει σταματήσει και ο τομέας του πολιτισμού να έχει υποστεί ισχυρό πλήγμα, ωστόσο, εκεί, στον “Οροφο“, προετοιμάζουν την performance “Τα Ομιλούντα Κτίρια”, που θα παρουσιασθεί, στο Σταθμό της Σκύδρας, στο πλαίσιο εκδήλωσης για τη σιδηροδρομική γραμμή Θεσσαλονίκης – Μοναστηρίου.
Η Ρένα Γρηγοριάδου δεν αποκαλύπτει μόνο τα σχέδιά της στην “ε”, αλλά, παράλληλα, παρουσιάζει τον “Οροφο”, μιλά για τις επιθυμίες της, για την τέχνη του θεάτρου, τις livestreaming ή on line παραστάσεις, τονίζοντας χαρακτηριστικά “…Το θέατρο είναι ένα έργο τέχνης, που δεν έχει καμία αυτάρκεια χωρίς το δέκτη του, χωρίς το κοινό δεν υπάρχει.”
Εκ φύσεως δραστήρια, σήμερα, παράλληλα, με την επαγγελματική της δραστηριότητα, συνδυάζει “…την έρευνα ενός μεταπτυχιακού, σε σχέση με το τοπίο”, ενώ, επίσης, “….δουλεύω αυτό το διάστημα, και προφανώς για πολύ παραπάνω, σ’ ένα έργο που αφορά το παγκόσμιο τοπίο της πανδημίας.”
Η συνέντευξη που παραχώρησε στην “ε” η πολυπράγμων, Ρένα Γρηγοριάδου, “γεμάτη” αγάπη για δημιουργία και ιδέες για το αυριανό πολιτιστικό γίγνεσθαι έχει ως εξής:
“Ε”: Ρένα, ξεκινώντας τη συζήτησή μας θα ήθελα να μας πεις πώς εμπλέκεσαι στις εκδηλώσεις για τη σιδηροδρομική γραμμή Θεσσαλονίκης – Μοναστηρίου και τι δρώμενο θα παρουσιάσεις εσύ και η θεατρική σου ομάδα;
– Η συγκεκριμένη υπέροχη εκδήλωση με παράλληλες δράσεις στους σταθμούς – πόλεις της γραμμής αυτής περιλαμβάνει και τη Σκύδρα, καθώς στο παρελθόν ήταν ένας σταθμός εξαιρετικής σημασίας.
Η πρόταση έγινε από τον κ. Λιόλιο που είχε αυτή την καταπληκτική ιδέα, που με ενθουσίασε από την πρώτη στιγμή. Είμαι κοντά συναισθηματικά με την περιοχή του σιδηροδρομικού σταθμού, καθώς μεγάλωσα εκεί και η σημερινή μου κατοικία με βρίσκει πάλι σε αυτή την περιοχή.
Όσον αφορά τη δικιά μου δράση στο σταθμό της Σκύδρας, θα κάνω μια performance «Τα Ομιλούντα Κτίρια», που θα συνδυάζει πολλά στοιχεία, όπως είναι το ηχητικό και της εγκατάστασης. Θα συμμετέχουν όσα μέλη επιθυμούν από την Θεατρική μου Ομάδα του Συλλόγου “Όροφος” και ιδανικά, αν θεωρήσουμε ότι θα λυθεί το θέμα της πανδημίας, θα μπορούσε να είναι ανοιχτή πρόσκληση και για συμμετοχή όλων των κατοίκων της πόλης μας.
“Ε”: Ο “ Όροφος” αλήθεια πώς προέκυψε; Πες μας λίγα λόγια για την ιστορία του συλλόγου, πως εμπνεύστηκες την ονομασία του, ποιες ήταν οι πιο σημαντικές θεατρικές επιτυχίες του και τι σχεδιάζεις από εδώ και πέρα;
– Ο “Όροφος” είναι ένας σύλλογος που δημιουργήθηκε από την ανάγκη έκφρασης και δημιουργίας από κάποιους ανθρώπους της Σκύδρας. Το πώς βρέθηκα σε αυτή τη θέση, να μεταφέρω ένα κείμενο μέχρι τη σκηνή μέσα από ένα πλήθος διαδικασιών, αλλά και πολλών ανθρώπων με δημιουργική διάθεση ήταν κάτι αναγκαίο, σε εκείνη την φάση, πριν από 6 χρόνια. Αρχικά δεν ήταν δικιά μου επιθυμία, εκείνη την περίοδο έπαιζα σε μία ομάδα playback theatre εκτός περιοχής, συμμετείχα, όμως, παράλληλα και σε αυτήν, οπότε μου έγινε πρόταση να ηγηθώ αυτής της προσπάθειας και το έκανα.
Δε θα μπορούσα να ξεχωρίσω κάποια παράσταση, όλες ήταν πετυχημένες, για διαφορετικούς λόγους, αλλά, κυρίως, γιατί κέρδισαν την αγάπη του κοινού. Αγαπημένες δουλειές μου θα έλεγα ότι ήταν “Οι Ηλίθιοι” του Σάιμον, ως καθοριστική πρώτη παράσταση για την πορεία της ομάδας και “Το σπίτι του Φρανκεστάϊν” του Ντάουνινγκ, ως μουσικοχορευτική μαύρη κωμωδία, υπερπαραγωγή, πολύ μπροστά για τις συνθήκες τότε, και μεγάλο σχολείο για εμένα προσωπικά.
Επιθυμία μου θα ήταν να συνεχίσω τα έργα που δεν ολοκληρώθηκαν λόγω πανδημίας. Μία παράσταση, που, για πρώτη φορά, είχα δεσμευτεί να υπάρχει και παράλληλη διερμηνεία στη νοηματική. Και αντίστοιχα η ολοκλήρωση της θεατρικής ομάδας κωφών και βαρήκοων. Μελλοντικά, ιδανική θα ήταν η συνύπαρξη αυτών των δύο ομάδων μαζί που ενώνει κωφούς και ακούοντες και επί σκηνής και ως θεατές. Πώς θα μας βρει όμως αυτή η μέρα ύστερα από αυτή την εμπειρία της πανδημίας; Mε ποιόν τρόπο θα μιλήσουμε; Και ποιό έργο θα καταφέρει να ακουμπήσει πάνω στην ψυχή ενός κοινού φοβισμένου, τρομαγμένου, έγκλειστου μετά από τόσο καιρό;
“Ε”: Eδώ και αρκετούς μήνες, ο πολιτισμός βρίσκεται σε καραντίνα. Αν μιλήσουμε για θέατρο, βλέπουμε ό,τι οι θεατρικές παραστάσεις γίνονται livestreaming ή είναι διαθέσιμες on line. Πιστεύεις ό,τι αυτές οι συνθήκες ήρθαν….. για να μείνουν;
– Καμία τέχνη δε θα μείνει αλώβητη, πόσο μάλλον το θέατρο. Δεν είναι δυνατόν να αποκατασταθεί η προσωπική επαφή του ηθοποιού με το κοινό του. Μία παράσταση δεν τελείται απλά ενώπιον των θεατών, αλλά τους περιέχει. Το κοινό είναι αντίπαλος και παρτενέρ, παίζει και αυτό. Η παρουσία τους είναι άκρως καταλυτική. Ακόμα και για τους ίδιους τους θεατές, καθώς οι αντιδράσεις τους είναι μαζικές, κάθε θεατής χωριστά επηρεάζεται από τους γύρω του, η συγκίνηση, η ιλαρότητα, η ευφορία του ατόμου πολλαπλασιάζονται από τις ανάλογες αντιδράσεις των άλλων.
Το θέατρο είναι ένα έργο τέχνης που δεν έχει καμία αυτάρκεια χωρίς το δέκτη του, χωρίς το κοινό δεν υπάρχει.
Κατά συνέπεια όλα αυτά δε μπορούν να αντικαταστήσουν το θέατρο, όπως το γνωρίζουμε όλοι. Όπως το ίδιο, για παράδειγμα, δε μπορεί να γίνει και με την εξ’ αποστάσεως διδασκαλία κλπ. Υπάρχουν από ανάγκη. Θα ήθελα πολύ να αισιοδοξώ για την αυριανή μέρα. Όμως λόγω του πολιτικό-κοινωνικό-οικονομικού πλαισίου της εποχής, που ορίζει την εξέλιξη της πανδημίας και διαμορφώνοντας τον τρόπο αντιμετώπισής της, θα ήταν το λιγότερο αφελές να πιστεύω ότι όλα αυτά θα φύγουν όσο γρήγορα ήρθαν.
“Ε”: Εσύ ως καλλιτέχνης και ως άνθρωπος, ποιο αποτύπωμα θα ήθελες ν΄αφήσεις;
– Υπάρχει μία ρομαντική διάσταση στο επάγγελμα του καλλιτέχνη καθώς ο ρομαντισμός είναι προέκταση όχι μόνο υπαρξιακής αλλά και ηθικής και ιδεολογικής απάντησης στον κόσμο αυτό που ζούμε. Το μέλλον είναι, αβέβαιο, αλλά εμείς είμαστε από τη φύση μας αισιόδοξοι. Κυρίως ως ζωγράφος – εικαστικός, αλλά και σκηνοθέτιδα της θεατρικής ομάδας, η ματιά μου κατευθύνεται προς τον τόπο μου και στον άνθρωπο που ζει σε αυτόν.
Μέσα από τα έργα μου επιθυμώ ν΄’ αλλάξει προς το καλύτερο το πολιτιστικό δίκτυο του τόπου μου. Γιατί ο πολιτισμός, όποια μορφή και αν έχει, μόνο καλό μπορεί να φέρει. Να επηρεάσει άλλα δίκτυα και να συμπεριλάβει και άλλα χαρακτηριστικά, όπως της αλληλεγγύης, της φιλοζωίας, της καθαριότητας και πολλών άλλων…
Ένα φιλότεχνο κοινό, είναι ένα δυνατό κοινό, έμπειρο, με κριτική σκέψη και ανοιχτούς ορίζοντες. Και ο τόπος μας το έχει ανάγκη. Ακόμη περισσότερο σε τέτοιες δύσκολες περιόδους, όπως αυτής της πανδημίας.
“Ε”: Τι άλλο υπάρχει στα καλλιτεχνικά σoυ σχέδια;
– ‘Oλη αυτή η περίοδος της πανδημίας είναι ανατρεπτική και μη φυσιολογική. Οι έντονες αλλαγές στην καθημερινότητά μου σε συνδυασμό με την έρευνα ενός μεταπτυχιακού, σε σχέση με το τοπίο, με οδήγησε να δουλεύω αυτό το διάστημα, και προφανώς για πολύ παραπάνω, σ’ ένα έργο που αφορά το παγκόσμιο τοπίο της πανδημίας. Είναι απαιτητικό και δύσκολο, γιατί πρέπει να βρίσκω και να έρχομαι σε επαφή με ανθρώπους που βρίσκονται σε άλλες χώρες, ώστε να συγκεντρώσω το υλικό που θέλω. Αφού γίνει αυτό, θα ολοκληρωθεί με την δημιουργία ενός εικαστικού έργου, αυτού του παγκόσμιου τοπίου της πανδημίας.
Από εκεί και πέρα, πάντα, παράλληλα, τρέχει και κάτι άλλο. Aνάλογα τι είναι, έχω την ευελιξία να επιλέγω και το μέσο. Ο ιός μας έμαθε να προσαρμοζόμαστε ακόμα περισσότερο στις συνθήκες και ανάλογα να παράγουμε έργα. Προσωπικά δεν κυνηγάω να βρω τα έργα μου, παρατηρώ, βιώνω το σήμερα και με βρίσκουν εκείνα αναπάντεχα.
Προς το παρόν προέχει η υγεία μας και όλα τα άλλα, αργά ή γρήγορα, θα γίνουν. Κι όταν σκεφτόμαστε τις απώλειες, που αφήνει ο ιός, να έχουμε έστω τη δύναμη να ψιθυρίζουμε, ”είτε βραδιάζει, είτε φέγγει μένει λευκό το γιασεμί”, ανακαλύπτοντας ξανά το Σεφέρη.
