Λάτρης του τρεξίματος και, αγαπημένος αναγνώστης και φίλος της “εδεσσαϊκής”, ο συνδημότης μας Δήμος Δημόπουλος, θλίβεται πολύ, που δεν πραγματοποιούνται μαραθώνιοι δρόμοι, και όλες οι μεγάλες διοργανώσεις ακυρώνονται, λόγω κορωνοϊού.
Ευελπιστεί, ωστόσο, ότι το 2021, που βρίσκεται προ των πυλών, θα επανέλθουν όλοι και όλα στην κανονικότητά τους.
Η κουβεντούλα μας είχε και άλλα ενδιαφέροντα, περί αθλητισμού, περί φιλίας, περί ζωής, συμβουλές στα νεότερα παιδιά, και μια ευχή, στον επίλογο…ως είθισται, άλλωστε, στη συγκεκριμένη στήλη.
Ας δούμε, λοιπόν, τι μας εξομολογείται, σήμερα, ο “ΑΝΘΡΩΠΟΣ” μας, Δήμος Δημόπουλος.
“Ε”: Δήμο, τώρα με τον κορωνοϊό έχουν αναβληθεί όλες οι διοργανώσεις μαραθωνίου. Μπορείς να το αντέξεις αυτό; Και με την ευκαιρία, θα ήθελες να μας πει, ποιός μαραθώνιος είναι αυτός που σου έχει μείνει βαθιά χαραγμένος στη μνήμη;
– Δεν είναι καθόλου ευχάριστο όλο αυτό που συμβαίνει τους τελευταίους μήνες, με την ματαίωση των αγώνων δρόμου, λόγω κορωνοϊού. Ωστόσο όλοι μας κάνουμε υπομονή και ελπίζω τη νέα χρονιά, η νέα αγωνιστική περίοδος να είναι ξανά όπως πριν.
Από την άλλη, οι καραντίνες έφεραν και νέο κόσμο σε αυτές τις συνήθειες του τρεξίματος και του περιπάτου, αφού είναι αφορμή να βγει κανείς από το σπίτι, κάτι το οποίο είναι πολύ ευχάριστο.
Έχω τρέξει συνολικά 5 μαραθωνίους στην μέχρι τωρα ενασχόλησή μου με το άθλημα, και όταν μιλάμε για μαραθώνιο, εννοούμε 42,2 χιλιόμετρα. Εχω τρέξει σε ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ, ΣΟΦΙΑ, ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ, και 2 φορές στην ΑΘΗΝΑ. Ολοι έχουν τη χάρη τους. Ειναι ένα ταξίδι μοναδικό μεν, κοπιαστικό δε, και κάθε φορά είναι διαφορετικό με τις εκπλήξεις του. Ομως σίγουρα θα μπορούσα να ξεχωρίσω κάλλιστα τον Αυθεντικό Μαραθώνιο της Αθήνας. Εκεί νιώθεις την ιστορία να ζωντανεύει και αισθάνεσαι την πραγματική έννοια του μαραθωνίου, μιας και είναι από τους δυσκολότερους του κόσμου. Ο τερματισμος στο παναθηναϊκό καλλιμάρμαρο σταδιο ειναι ενα συναισθημα που σε ανταμοιβει.
“Ε”: Ο αθλητισμός θεωρείς ότι βοηθάει στη διαμόρφωση χαρακτήρων;
– Προσωπικά δεν ασχολιόμουν απο μικρός με τον αθλητισμο, κατι που μετανιωσα, οταν τον ανακαλυψα μεγαλώνοντας. Ειμαι βεβαιος πλεον πως ο αθλητισμος, σε όλες του τις μορφες, διαμορφώνει προς το καλυτερο προσωπικοτητες και χαρακτηρες. Και δη όταν αυτό συμβαινει απο μικρες ηλικιες. Με τον αθλητισμο ξαναγνωριζεσαι με τον εαυτό σου, ανακαλυπτεις το σωμα σου, τη δυναμη και τις αντοχες του. Αποκτάς πειθαρχία, υπομονή και σθένος. Και όλα αυτα διευρύνονται κατ’ επεκταση και περα σπό τα σωματικα σου χαρακτηριστικα, διαμορφωνουν τον νου και τη συμπεριφορα του ανθρωπου. Από τους αρχαίους, αλλωστε, γνωριζουμε το “νοῦς ὑγιής ἐν σώματι ὑγιεῖ”. Το ένα συμπληρώνει το αλλο. Και αν λειπει καποιο, τοτε δεν ειναι ολοκληρωμενος ο χαρακτηρας του ανθρώπου.
“Ε”: Τι θα έλεγες στα νεότερα παιδιά που θέλουν ν’ ασχοληθούν με τον αθλητισμό;
– Θα έλεγα να μην το καθυστερούν και να ασχοληθούν με οποιοδηποτε αθλημα τους εκφραζει. Αν εχουν τη δυνατότητα, να δοκιμασουν και διάφορα και όσο περισσοτερα αθληματα μπορούν, και όχι μονο όσα είναι ίσως στη μόδα. Να μη διστάσουν καθόλου να ξεκινήσουν να αθλούνται. είτε είναι σε φόρμα είτε όχι, να μη σκέφτονται ότι μπορει να αισθάνονται αμήχανα, επειδη κατι δεν το ξερουν ή μπορει κάποιος να τους κοροϊδέψει. Μόνο κερδισμενοι εχουν να βγουν. Ακομη θυμαμαι τις πρωτες μερες που ειχα βγει εξω να τρεξω και μου εβγαινε η γλωσσα σε 10 λεπτα, μεχρι που καταφερα να τρεχω μαραθωνιο. Τιποτα δεν ειναι αδυνατο και να θυμουνται οτι ποτέ δεν ειναι αργα.
“Ε”: Θα σου πω κάποιες λέξεις και θα ήθελα να μου τις σχολιάσεις:
* Κορωνοϊός:
* Φιλία:
* Ζωή:
* Κορωνοϊός: παρακολουθω με μια επιφυλαξη ολη αυτη την ιστορια, μιας και ειναι πρωτογνωρη αυτη η κατασταση. Ελπίζω πολύ σύντομα οι ζωές μας να επιστρέψουν στη φυσιολογική ροη. Αυτο που με δυσαρεστεί πολύ, είναι η αποξενωση και αυτο που επιθυμω να εχουμε πισω συντομα, ειναι οι στενες διαπροσωπικες σχεσεις.
* Φιλία: Είναι κάτι αναγκαίο στη ζωη ενος ανθρωπου μιας και ο ανθρωπος ειναι κοινωνικο ον. Μια φιλία θα πρεπει να στηριζεται στην αμοιβαιοτητα και στο ενδιαφερον και απο τις δυο πλευρες. Οι δεσμοί που δημιουργούμε με τους άλλους, διαμορφώνουν την ποιότητα ζωής μας. Είμαστε και γινόμαστε, τα άτομα με τα οποία συναναστρεφόμαστε. Αλλοι φίλοι φευγουν, άλλοι φίλοι ερχονται, το σημαντικοτερο ομως ειναι η προσφορά και ει δυνατον η ανιδιοτελης αγαπη. Και αν τα πραγματα στραβωσουν βρε αδερφε, καλή καρδιά!
* Ζωή: Εμείς οι δρομείς, συνήθως, λέμε ότι ο μαραθώνιος είναι σαν την ίδια τη ζωή. Είναι ένας άθλος που δεν έχει τελειωμό, στον οποίο η παραίτηση είναι μη επιλογή. Η ζωή είναι ένα δώρο που καλούμαστε να διαχειριστούμε με τα πάνω της και τα κάτω της, τις δυσκολίες της και τις χαρές της. Το σημαντικό είναι να χαιρόμαστε το παρόν, την κάθε στιγμή που ζούμε, και ο καθενας να ζει όπως τον ευχαριστεί και όπως αγαπάει.
“Ε”: Ολοκληρώνοντας την όμορφη κουβεντούλα μας, θα ήθελες να κάνεις μια ευχή;
– Εύχομαι να είμαστε όλοι υγιεις και χαρούμενοι, με αισιοδοξία για το μελλον, μακριά από τη μιζέρια, να ασκούμαστε όλοι με κάθε τρόπο, ώστε να παραμένουμε ζωντανοί.
Ευχαριστω πολύ Μαρία, εις το επανιδειν.
* Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα “εδεσσαϊκή” στις 31/10/2020