Ενας άνθρωπος που δεν τον αγγίζει ο κορωνοϊός είναι ο Δημήτρης Δουρβάνης, ο υπεύθυνος του Δημοτικού Ερπεταρίου.
Η αλήθεια, ωστόσο, είναι ό,τι πρόκειται για την “ψυχή” του Ερπεταρίου, για τον άνθρωπο που το ανέδειξε και το κατέστησε πρώτο, πανελλαδικά, κι αυτό… τα τελευταία 10 χρόνια!!!!
Φροντίζει με αγάπη, τρυφερότητα και πάθος όλα τα ερπετά που φιλοξενούνται στο χώρο, όπως “φροντίζει τις γάτες του”, δηλώνει στην “ε”, απλά και αυθόρμητα.
Συγκινείται απ’ τα σχόλια των επισκεπτών, που είναι πάμπολλα, αποκαλύπτοντας τις ευαίσθητες χορδές του, αφού, σε μια εκ βαθέων εξομολόγηση στην “ε”, αποκαλύπτει πως “έχει κλάψει με λυγμούς”, πολλές φορές.
Και η κουβέντα συνεχίζεται αυθόρμητη, με πολλές αποκαλύψεις … συνταρακτικές.
Μας μιλά για την … “μεγάλη του ερωμένη”. Και μην πάει το μυαλό σας στο πονηρό, γιατί ο Δημήτρης Δουρβάνης αναφέρεται στην ποίηση.
Δράττεται δε της ευκαιρίας, μέσω της “ε”, να χρησιμοποιήσει τον ποιητικό λόγο, ως απάντηση σε ερωτήσεις μας.
Ας δούμε τι μας είπε:
“E”: Δημήτρη, θα μας περιγράψεις μια συνηθισμένη μέρα στο Ερπετάριο;
– Μια συνηθισμένη μέρα με τα πλάσματα του Θεού, είναι μια ευλογημένη μέρα δίπλα στο Θεό. Μη λησμονείς αγαπητή Μαρία, πως ο Δημιουργός στέλνει πάντα τους κατάλληλους ανθρώπους, στις κατάλληλες θέσεις. Η φροντίδα, άλλωστε, των ερπετών για μένα, είναι σαν να φροντίζω τις γάτες μου. Τόσο εύκολα, τόσο απλά, τόσο δημιουργικά.
“E”: Σύμφωνα με πληροφορίες, το Ερπετάριο της Εδεσσας είναι το 1ο σε όλη την Ελλάδα και αυτό οφείλεται σε σένα, που ασχολείσαι τόσα χρόνια και δίνεις και την ψυχή σου και για τον εμπλουτισμό του σε διάφορα είδη ερπετών, αλλά και για τη φροντίδα τους.
Θα ήθελες να μοιρασθείς μαζί μας σχόλια επισκεπτών που σου έχουν κάνει εντύπωση και σε έχουν συγκινήσει;
– Πράγματι, το Δημοτικό Ερπετάριο Έδεσσας είναι το πρώτο πανελλαδικά, εδώ και 10 χρόνια περίπου. Έχω διαβάσει σχόλια επισκεπτών στις 4 φυλλάδες που έχουμε στο ταμείο κατά καιρούς, σχόλια που μ’ έχουν κάνει να κλάψω με λυγμούς, πολλές φορές, για την υπέρτατη αναγνώριση της δουλειάς από πλευράς κόσμου. Μια επίσκεψη, άλλωστε, και μια ανάγνωση των σημαντικότερων απ’ αυτά, θα ‘ναι και για σας μια πρωτόγνωρη εμπειρία ζωής, καθώς θα είναι σαν να διαβάζετε το σύγχρονο “Ευαγγέλιο”.
“E”: Μια άλλη αγάπη σου, Δημήτρη, είναι η ποίηση. Και πολλές φορές, βρισκόμενος σε κατάσταση δημιουργικού οίστρου, γράφεις ποιήματα για αγαπημένα σου πρόσωπα.
Αλήθεια, για τον κορωνοϊό, έχεις γράψει κάποιο ποίημα;
– Η ποίηση είναι η μεγάλη μου ερωμένη. Είναι το άγγιγμα του Δημιουργού, η Εντολή που λαμβάνω απ’ Αυτόν όταν Επιθυμεί να Μιλήσει στα παιδιά Του. Κανένα ταλέντο δεν ανήκει στον άνθρωπο. Είναι το δώρο του Θεού προς αυτόν, όταν Αυτός κρίνει ότι είναι ικανός να το υποστηρίξει επάξια στην επίγεια ζωή. Όσο για τα αγαπημένα μου πρόσωπα σ’ αυτή τη γωνιά της γης, οφείλω να ομολογήσω πως είναι αρκετά και πως θα εξακολουθώ να γράφω ποιήματα για τη ψυχή τους και τη δική μου. Ο κορωνοϊός δεν μ’ αγγίζει, αγαπητή Μαρία, μ’ αγγίζει μόνο ο Θεός.
“E”: Τώρα, πες μου αλήθεια, ο ρόλος του Ζήκου, στη γνωστή ταινία με τον Χατζηχρήστο “Μπακαλόγατος”, σε έχει στοιχειώσει;
– Δεν έχει στοιχειώσει μόνο εμένα εδώ και 30 χρόνια, έχει στοιχειώσει κι’ αυτούς που μ’ απόλαυσαν τις μαγικές εκείνες νύχτες πριν 3 χρόνια. Ο Ζήκος είναι “Θρησκεία” για μένα, άφησε ιστορία στο “Εδεσσαϊκό Θέατρο”, που δεν πρόκειται να επαναληφθεί ούτε από μένα τον ίδιο σε άλλη παραγωγή. Θέλω να ξανανέβω στα ιερά σανίδια του Ε.Θ. με το έργο “Ο Ηλίας του 16ου”, “Ο Παπατρέχας”, για να διαπιστώσει ο κόσμος πως η μαγεία μπορεί να συνεχιστεί επί σκηνής. Θέλω όμως να ‘χω δίπλα μου ανθρώπους που να κάνουν θέατρο για την πόλη τους, για την ψυχή τους και όχι για την τσέπη τους ή για οποιοδήποτε άλλο προσωπικό όφελος.
“E”: Θα σου πω κάποιες λέξεις και θα ήθελα να μου τις σχολιάσεις:
* Eδεσσα:
* Ερωτας:
* Πίστη:
– Έδεσσα: Σύννεφα μαύρα, Ιουδαίων χάβρα και πέρα απ’ το ολόλευκο φως, να μεγαλώσει και να γίνει όπως όλα, γη παραδείσου, Θεέ μου λυπήσου αυτούς που τυφλώνει ο Θεός. Πόλη πατρίδα, κατάρα, ελπίδα κι’ Αυτός της ψυχής οδηγός, μάνα, ερωμένη, ισχυρή, προδομένη, γλυκιά, μακαρία οδός.
Έρωτας: Ένα αγόρι μαθημένο από έρωτα, τους καημούς του κόσμου κι’ όλα τ’ αφανέρωτα, μ’ ένα ξύλο τα ζωγράφιζε στα χώματα, να ξυπνήσει συνειδήσεις, μα και σώματα. Στα χωράφια είχε φτάσει της Αμάλθειας, να ξορκίσει το κακό της ημιμάθειας κι’ όπως τέλειωνε τη φράση του ανέμελα, το κορίτσι πια, το τράνταξε συθέμελα. Τι γυρεύεις σ’ αγιοτόπους;. Το ερώτησε, τότε εκείνο γοερά, το χειροκρότησε, κι’ έτσι πέταξε το ξύλο μέσ’ στα απόνερα, στ’ απονήρευτα όνειρά του, τα παμπόνηρα. Κι’ όταν φτάσεις στις κορφές απ’ τα Ιμαλάϊα σου, ν’ ατενίσεις τη ζωή από τα πλάγια σου, για να δεις μ’ αυτό το ξύλο τι ζωγράφισες, σε κορφές και σε χωράφια που δεν πάτησες.
Πίστη: Αποκηρύσσω την πίστη μου, δεν σημαίνει, αμαρτάνω. Δε δηλώνει, υποτάσσομαι στο μουχλιασμένο μου πνεύμα. Δεν εκφράζει, καθηλώνομαι στο αμαρτωλό κορμί μου.
Δεν προτείνει, ξεφορτώνομαι την ανίερη ψυχή μου. Απλά πως δε θέλω, να ξαναδώ τριγύρω μου αγίους. Μα η τυπικά επαναλαμβανόμενη άφεση των αμαρτιών μου, δεν μ’ αφήνει, ν’ αγιάσω. Η εξακολουθητική αφαίμαξη των παρορμήσεών μου, δε μ’ αφήνει, να λυτρωθώ.
Αποκηρύσσω την πίστη μου, δε θα πει, αμαρτάνω. Θα πει απλά πως ψάχνω τον τρόπο, να βουτηχτώ εκρηκτικά μέσα της.
“E”: Ολοκληρώνοντας την όμορφη κουβεντούλα μας, θα ήθελες να κάνεις μια ευχή;
– Να ξαναβρούμε τον άνθρωπο μέσα μας.
Θα ήθελα εδώ αγαπητή Μαρία να σ’ ευχαριστήσω ολόψυχα για την όμορφη αυτή συνέντευξη και να σου ευχηθώ να έχεις πάντα επιτυχίες στον επαγγελματικό βίο σου, καθώς και στον οικογενειακό. Καλή συνέχεια…!!!
…η συνέντευξη δημοσιεύθηκε στην έντυπη “εδεσσαϊκή” στις 7/11/2020…
