Ηταν μόλις 25 ετών, όταν μια περιπέτεια στην υγεία του, του άλλαξε τη ζωή. Εδωσε τη μάχη, έπεσε, σηκώθηκε, κατάφερε να σταθεί στα πόδια του και να γίνει καλά.
Και από τότε ορκίστηκε να βοηθάει συνανθρώπους του και, δη, μικρά παιδιά, που αντιμετωπίζουν προβλήματα υγείας.
Ο Εδεσσαίος, Τάσος Βλαδίκας, ειδικευόμενος ιατρός της Γ’ Παιδιατρικής Κλινικής του Ιπποκράτειου Νοσοκομείου Θεσσαλονίκης, απόφοιτος της Ιατρικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου καθώς και του τμήματος των Ιατρικών Εργαστηρίων, σήμερα, είναι, παράλληλα, υπεύθυνος για τη λειτουργία του παιδοογκολογικού τμήματος του Νοσοκομείου. Και εκεί, τα μάτια του, εκείνα, Της Ψυχής Του, έχουν δει πολλά!!!
Μας τα περιγράφει στη συνέντευξη που ακολουθεί· όπου, εκτός από τις αλήθειές του, αποκαλύπτει συναισθήματα, σκέψεις, μαθήματα ζωής!
Ας “ακούσουμε”, λοιπόν, τις λέξεις του, που, όχι μόνο θα συγκινήσουν, αλλά θα νιώσουμε περήφανοι και ευγνωμοσύνη, που ένας συντοπίτης μας απαλύνει τον πόνο των παιδιών, δίνοντας, απλόχερα, αγάπη, φροντίδα, ελπίδα.
“Ε”: Τάσο, μίλησέ μας, λίγο για σένα και αν θέλεις να μας αποκαλύψεις, γιατί έγινες γιατρός και δη παιδίατρος; Ποιοί ήταν, δηλαδή, οι λόγοι;
– Καταρχάς να σας ευχαριστήσω για την πρόσκληση. Είμαι ειδικευόμενος ιατρός της Γ’ Παιδιατρικής Κλινικής του Ιπποκράτειου Νοσοκομείου Θεσσαλονίκης, απόφοιτος της Ιατρικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου καθώς και του τμήματος των Ιατρικών Εργαστηρίων.
Εχω συμμετάσχει σε πάνω από 100 συνέδρια –ημερίδες, είτε δια ζώσης, είτε διαδικτυακά και επίσης έχω 25 δημοσιευμένες εργασίες σε ελληνικά και διεθνή περιοδικά και συνέδρια. Αυτό που με ώθησε να ακολουθήσω αυτήν την πορεία ήταν ένα δραματικό γεγονός που συνέβη στη ζωή μου. Σε ηλικία 25 ετών διαγνώστηκα με καρκίνο του λεμφικού συστήματος. Έπειτα από πολλές χρονοβόρες και επώδυνες θεραπείες και μεταμόσχευση μυελού των οστών βγήκα νικητής και ορκίστηκα να βοηθήσω τους ανθρώπους που αντιμετωπίζουν προβλήματα υγείας. Η επιλογή της ειδικότητας είναι ένα δύσκολο κομμάτι. Αυτό που κατά κύριο λόγο με βοήθησε να επιλέξω ήταν η αγάπη μου προς τις κόρες μου, όντας πατέρας, και γενικά η αγάπη μου προς τα παιδιά.
“Ε”: Πιστεύεις ότι η περιπέτεια που βίωσες σε νεαρή ηλικία, σε ωρίμασε και σε έκανε καλύτερο άνθρωπο;
– Η περιπέτεια της υγείας μου σίγουρα άλλαξε τη ζωή μου αρχικά προς το χειρότερο, δεχόμενος ένα ισχυρό “χαστούκι”. Αλλά, τελικά, ανακάλυψα την θετική πλευρά, καθώς είδα τη ζωή μου να αλλάζει από τη μια μέρα στην άλλη και αυτό σίγουρα με ωρίμασε. Είδα τα πράγματα διαφορετικά – αναθεώρησα – και ήρθα πιο κοντά στο Θεό.
“Ε”: Σήμερα εργάζεσαι στο Ιπποκράτειο Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης και στα πλαίσια της Γ’ παιδιατρικής κλινικής εφημερεύεις και συμβάλλεις στη λειτουργία του παιδοογκολογικού τμήματος. Τι βλέπεις στα μάτια των παιδιών με καρκίνο;
– Στο άκουσμα πως ένα παιδί έχει καρκίνο ραγίζει η καρδιά όλων. Κατά την πορεία της νόσου, τα παιδιά μπορεί να κλαίνε, να πονούν, να λυγίζουν, όμως, ευτυχώς, ξανασηκώνονται όρθια, χαμογελούν και βλέπεις στα μάτια τους την ελπίδα. Είναι σαν να σου λένε «Εγώ θα τα καταφέρω!», είναι σα να βλέπω ένα μικρό ήρωα, ένα μαχητή της ζωής. Στους διαδρόμους της κλινικής, έχω δει παιδιά να συζητάνε τα προβλήματά τους και να ενθαρρύνει το ένα το άλλο, δίνοντάς του κουράγιο.
“Ε”: Οταν τα παιδιά ενημερώνονται για την κατάστασή τους, πώς γίνεται αυτό, παρουσία ψυχολόγου; Και πώς την αντιμετωπίζουν;
– Ενας μικρός ασθενής, όπως και ο κάθε ασθενής, έχει δικαίωμα να γνωρίζει το πρόβλημα υγείας που αντιμετωπίζει, καθώς και τους κινδύνους που τυχόν διατρέχει η ζωή τους. Η ενημέρωση των παιδιών γίνεται παρουσία των γονιών, καθώς επίσης και ψυχολόγου, από τον θεράπων ιατρό, όταν η κατάσταση της υγείας τους το επιτρέπει. Υπάρχει ανά πάσα στιγμή ψυχολογική υποστήριξη – και κατά την πορεία της νόσου – τόσο για τα ίδια τα παιδιά, όσο και για τους γονείς τους. Με την μικρή εμπειρία, που έχω, βλέπω τα παιδιά να το αντιμετωπίζουν πιο ψύχραιμα από ότι οι ενήλικες (ασθενείς), με κουράγιο και πίστη προς την καλύτερη έκβαση της νόσου. Σπάνια μπορεί να υπάρχει ένα μούδιασμα ή φόβος, θυμός και η ερώτηση «Γιατί σε μένα;», τα οποία φυσικά είναι απολύτως κατανοητά.
“Ε”: Και την απώλεια ενός παιδιού από καρκίνο, ως γιατρός, πώς τη βιώνεις;
– Η απώλεια ενός παιδιού, όποια κι αν είναι η αιτία, δεν είναι κάτι το οποίο συνηθίζεται, είτε είσαι γιατρός είτε όχι. Είναι δυσβάσταχτο. Όσο και να θέλεις να μείνεις αποστασιοποιημένος από τους μικρούς σου ασθενείς και να τους αντιμετωπίσεις απλά ως ασθενείς, είναι κάτι ακατόρθωτο. Δένεσαι μαζί τους, προσπαθείς και αγωνίζεσαι για να επανέλθουν, εκεί όπου πραγματικά ανήκουν, στον κόσμο της Ανεμελιάς και του Παιχνιδιού, μακριά από τα νοσοκομεία και τον πόνο.
“Ε”: Τι μάθημα έχεις πάρει εσύ απ’ τα παιδιά που νοσούν από καρκίνο;
– Τα μαθήματα που μπορείς να πάρεις από τους μικρούς αυτούς ήρωες είναι πολλά και σπουδαία, που αλλιώς θα χρειαζόσουν χρόνια να τα διδαχθείς. Μαθαίνεις να εκτιμάς πιο εύκολα και δεν αναλώνεσαι σε ανούσια πράγματα τα οποία σου στερούν πολύτιμες στιγμές. Η ζωή είναι απρόβλεπτη γι’ αυτό και πρέπει να ζούμε την κάθε μέρα σαν να είναι η τελευταία. «Ζούμε κάθε μέρα και πεθαίνουμε μία φόρα!», όπως λέει και στο γνωστό κόμικ της ηλικίας μου, ο Charlie Brown. Με δίδαξε να κρατώ τον φόβο μακριά, καθώς, ο φόβος σε κρατάει δέσμιο. Ο καρκίνος δεν είναι αήττητος, πρέπει να τον κοιτάξεις στα μάτια για να τον αντιμετωπίσεις και να τον νικήσεις.
“Ε”: Αν σου δινόταν η ευκαιρία να εργασθείς στο εξωτερικό, πού θα πήγαινες και γιατί;
– Μου έχει δοθεί η δυνατότητα να εργασθώ στο εξωτερικό και συγκεκριμένα στο Ηνωμένο Βασίλειο, αλλά δεν είναι στα σχέδιά μου, καθώς θέλω να προσφέρω στον τόπο απ’ όπου κατάγομαι.
“Ε”: Επίσης συμμετέχεις ενεργά στο Σύλλογο Μεταμοσχευθέντων Ελλάδος Μυελού των Οστών. Θέλεις να μας μιλήσεις γι’ αυτή την εμπειρία και ποιές ενέργειες κάνετε για να προωθήσετε το έργο του Συλλόγου;
– Είμαι μέλος του συμβουλίου στον Πανελλήνιο Σύλλογο Μεταμοσχευμένων Μυελού των Οστών (ΠΑΣΜΜΟ) καθώς και εκπρόσωπος αυτού στην Ελληνική Ομοσπονδία Καρκίνου (ΕΛΛ.Ο.Κ). Το διοικητικό συμβούλιο είναι νεοεκλεγέν και από τις πρώτες ενέργειες που κάνουμε είναι να προωθήσουμε τον εθελοντισμό, να ενημερώσουμε τον κόσμο όσον αφορά τη δωρεά μυελού των οστών και να απλοποιήσουμε τη διαδικασία που απαιτείται, όταν κάποιος αποφασίζει να γίνει δότης μυελού των οστών, με ένα απλό δείγμα σιέλου και στη συνέχεια να μπει στην παγκόσμια τράπεζα δοτών. Ο σκοπός μας είναι να συνενώσουμε τους εθελοντές και φίλους των ασθενών με καρκίνο, η προάσπιση των ατομικών και συλλογικών δικαιωμάτων των ασθενών, των περιθαλπόντων και των μελών της οικογένειας αυτών. Και, τέλος, ένας ακόμη στόχος είναι η καθολική πρόσβαση στην ογκολογική και υγειονομική περίθαλψη των ασθενών με καρκίνο.
“Ε”: Αν θέλει κάποιος να βοηθήσει το έργο του Συλλόγου, με ποιό τρόπο θα μπορέσει;
– Η κύρια βοήθεια που θα μπορούσε οποιοσδήποτε να προσφέρει μέσω του εθελοντισμού είναι η δωρεά μυελού των οστών, έτσι ώστε κυριολεκτικά να σωθούν ζωές ανθρώπων που περιμένουν στο τηλέφωνό τους με αγωνία να ακούσουν τρεις λέξεις “βρέθηκε συμβατός δότης” Όπως επίσης, η δωρεά αιμοπεταλίων και αίματος.
“Ε”: Θα ήθελες να απευθύνεις μια ευχή στους αναγνώστες μας.
– Εύχομαι σ’ όλον τον κόσμο ΥΓΕΙΑ, όντας το υπέρτατο αγαθό, και να καταργηθούν στο μέλλον οι λέξεις επάρατη νόσος και καρκινοπαθής. Σας ευχαριστώ!
…η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στην εβδομαδιαία εφημερίδα “εδεσσαϊκή” ν. Πέλλας…